कैलाली/३ पुष – मेरो लेख सतहमा हेर्दा एउटा साधारण विद्यार्थीको दैनिकीको वर्णन जस्तो लाग्न सक्छ, तर म आफैँले आफ्ना शब्दहरू पुनः फर्केर हेर्दा यसभित्र केवल कथा होइन, मेरो जीवनले बोकिरहेको गहिरो सङ्घर्ष, प्रश्न र आकाङ्क्षाको प्रतिविम्ब देख्छु । म आफूलाई कुनै असाधारण पात्रका रूपमा उभ्याउन खोजेकी छैन । बरु, म यही समाजको एउटा सामान्य छोरी, विद्यार्थी र सपना देख्ने मान्छे हुँ । मेरो जीवन साधारण देखिए पनि मेरा सपना गहिरा छन् भन्ने वाक्य केवल भावनात्मक उद्घोष होइन, यो मेरो यथार्थको स्वीकारोक्ति हो । सीमित स्रोत, जिम्मेवारी र सामाजिक अपेक्षाबिच पनि ठूलो सपना देख्नु आफैँमा एउटा साहसिक निर्णय हो भन्ने कुरा मैले आफ्नै अनुभवबाट बुझेकी छु ।
म पढ्नुपर्छ, म अघि बढ्नुपर्छ र आफ्नो भविष्य आफैँ बनाउनु पर्छ भन्ने विचार कुनै बाह्य प्रेरणाबाट मात्र आएको होइन ।
हरेक बिहान आँखा खुल्नेबित्तिकै मनमा दोहोरिने सङ्कल्प मेरो अनुशासनको आधार हो । म पढ्नुपर्छ, म अघि बढ्नुपर्छ र आफ्नो भविष्य आफैँ बनाउनु पर्छ भन्ने विचार कुनै बाह्य प्रेरणाबाट मात्र आएको होइन । यो मेरो परिस्थितिले जन्माएको आवश्यकता हो । यदि मैले आफैँलाई उठाइनँ भने, मेरो जीवनलाई अरूले परिभाषित गरिदिनेछन् । यही चेतनाले मलाई हरेक दिन किताब काखीमा च्यापेर क्याम्पसतर्फ अघि बढ्न बाध्य मात्र होइन, दृढ पनि बनाएको छ ।
क्याम्पस जाने बाटो कहिलेकाहीँ अत्यन्त लामो लाग्छ । त्यो दूरी केवल भौतिक होइन, मानसिक पनि हो । घाम चर्किएको दिन, मन भारी भएको बिहान, जिम्मेवारी र भविष्यको चिन्ताले थिचिएको समय, यी सबैले मेरो यात्रालाई कठिन बनाउँछन् । तर यी कठिनाइहरूले मलाई रोक्दैनन् । बरु, मलाई बारम्बार सम्झाउँछन् कि म किन यो बाटो हिँडिरहेकी छु । जब म क्याम्पसको गेट देख्छु, मेरो मन फेरि बलियो हुन्छ । त्यो गेट मेरो लागि केवल प्रवेशद्वार होइन, सम्भावनाको संकेत हो । यही ठाउँबाट मेरो सपनाको यात्रा सुरु भएको अनुभूति मलाई निरन्तर अघि बढ्न प्रेरित गर्छ ।
कक्षाकोठामा बसेर पढ्दा सबै कुरा सजिलो हुँदैन भन्ने कुरा म लुकाउँदिनँ । केही विषयहरू बुझ्न मलाई समय लाग्छ, कहिलेकाहीँ आत्मविश्वास पनि कमजोर हुन्छ । साथीहरू छिटो अघि बढिरहेको देख्दा म आफैँसँग प्रश्न गर्छु, के म सक्छु त रु के म पनि सफल हुन सक्छु रु यी प्रश्नहरू कमजोरी होइनन् भन्ने कुरा मैले बुझ्दै गएको छु । यी प्रश्नहरूले मलाई अझ सचेत बनाउँछन्, अझ मिहिनेत गर्न बाध्य बनाउँछन् । म यी प्रश्नबाट भाग्दिनँ, किनभने म क्याम्पस आएको नै यही प्रश्नसँग जुध्नका लागि हो भन्ने कुरा अब स्पष्ट हुँदै गएको छ ।
अन्ततः मलाई उठाउने शक्ति मेरो आफ्नै निरन्तर मेहनत हो । बाह्य सहयोगले बाटो देखाउन सक्छ, तर हिँड्न भने आफैँले पर्छ ।
गुरुहरूको प्रेरणादायी शब्द र साथीहरूको साथ मेरो यात्राका सहायक शक्ति हुन् । तर अन्ततः मलाई उठाउने शक्ति मेरो आफ्नै निरन्तर मेहनत हो । बाह्य सहयोगले बाटो देखाउन सक्छ, तर हिँड्न भने आफैँले पर्छ । यही अनुभूति विद्यार्थी जीवनको सबैभन्दा ठूलो सिकाइ बनेको छ । अब म विद्यार्थी जीवनलाई केवल अंक र नतिजाको सीमाभित्र राख्दिनँ । यो त धैर्य, अनुशासन र आत्मबल निर्माण गर्ने समय रहेछ भन्ने बोध मेरो चेतनामा गहिरिँदै गएको छ ।
साँझ घर फर्कँदा मेरो शरीर थाकेको हुन्छ । पाइला भारी हुन्छन्, तर मन हार मान्दैन । घरका कामहरु सकेर राति किताब खोलेर पढ्दा आँखाहरू पोल्छन्, कहिलेकाहीँ मन पनि रुन्छ । यो रुनु कमजोरी होइन, थकानको स्वाभाविक प्रतिक्रिया हो भन्ने कुरा म स्वीकार गर्न थालेकी छु । तर त्यही थकानबिच पनि मेरा सपना अझ प्रस्ट देखिन्छन् । शान्त रातमा म भोलिको आफूलाई देख्छु, आत्मनिर्भर, आत्मविश्वासी र आफ्नै पहिचान बनाएकी । त्यो कल्पना कुनै दिवास्वप्न होइन, मिहिनेतले सम्भव हुने भविष्यको चित्र हो ।
कहिलेकाहीँ नतिजाले मन दुखाउँछ । अपेक्षा अनुसार सफलता नआउँदा आँसु आउँछन् । ती क्षणहरूमा म पनि कमजोर हुन्छु, निराश हुन्छु । तर म त्यहीँ रोकिँदिनँ । म आफैँलाई सम्झाउँछु, आजको मिहिनेत नै भोलिको सफलताको आधार हो । यो विश्वास कुनै किताबबाट आएको सिद्धान्त होइन, मेरो आफ्नै अनुभवबाट जन्मिएको निष्कर्ष हो । असफलताले मलाई भत्काएको छैन, बरु आफूलाई अझ राम्रोसँग बुझ्ने अवसर दिएको छ ।
असफलतासँग डराउन होइन, फेरि उठ्न सिकाएको छ । शिक्षा केवल डिग्री हासिल गर्ने प्रक्रिया होइन, यो आफूलाई निर्माण गर्ने यात्रा हो ।
कैलाली बहुमुखी क्याम्पसका यी दिनहरूले मलाई केवल पाठ्यक्रम पूरा गर्न मात्र सिकाएका छैनन् । यसले मलाई आफूलाई विश्वास गर्न सिकाएको छ । असफलतासँग डराउन होइन, फेरि उठ्न सिकाएको छ । शिक्षा केवल डिग्री हासिल गर्ने प्रक्रिया होइन, यो आफूलाई निर्माण गर्ने यात्रा हो । यही यात्राले मलाई धैर्यवान् बनाएको छ, सचेत बनाएको छ र आफ्नै क्षमतामाथि भरोसा गर्न सिकाएको छ ।
जब रात गहिरिन्छ, म किताब छातीमा राखेर निदाउँछु । त्यो दृश्य मेरो थकानको मात्र होइन, मेरो आशाको पनि प्रतीक हो । मन शान्त हुन्छ, किनभने मलाई थाहा छ म सही बाटोमै छु । गति ढिलो हुन सक्छ, तर म रोकिएको छैन । म अघि बढिरहेकी छु, आफ्नै गतिमा, आफ्नै विश्वासका साथ । एक दिन अवश्य पुग्नेछु, जहाँ मेरा सपना मेरो पहिचान बन्नेछन् । र त्यो दिन जब आउँछ, म गर्वका साथ भन्न सक्नेछु, यो यात्रा सजिलो थिएन, तर मैले हार मानेकी थिइनँ । यही विश्वास नै मेरो सबैभन्दा ठूलो शक्ति हो ।
अङ्गिता चौधरी, विद्यार्थी
सुदूरपश्चिम विश्वविद्यालय कैलाली बहुमुखी क्याम्पस
